Minnisleysi eða bara ansi omannglögg?

ég er alveg rosaleg.....ég hef aldrei viljað viðurkenna að ég væri ómannglögg...en verð víst að játa mig sigraða.

...ég var að vinna í gær( laugardag) og á miðri vaktinni koma inn strákur og stelpa til að kaupa blóm.
Ég horfi tvisvar á strákinn því mér finnst ég kannski einhversstaðar hafa séð hann áður...en andlitið sagði mér ekker svo ég hélt ég hefði bara séð hann í sjónvarpinu eða að hann kannski hafi verslað hjá okkur áður. Ég þekkti hann amk. ekki snitti.

Svo segir hann við mig eftir smá stund: "hef ég ekki komið í mat til þín?". Mín fyrstu viðbrögð voru að það hljómaði hátt "what?" í hausnum á mér. Þegar hann sá engin viðbrögð hélt hann áfram vandræðalega "já í Köben...það er nú orðið svoldið síðan".
Heyrðu þá kveikir mín...jújú...þessi maður hafði víst snætt einhvern kvöldmat heima hjá mér í Köben ásamt tveimur vinkonum mínum. Hann kom sem sagt með þeim og við skemmtum okkur öll vel það kvöldið...gott ef við skelltum okkur ekki bara á djammið eftir mat.

Þetta var vandræðalegt en samt ekki óyfirstíganlega vandræðalegt. Ég afsakaði bara með að ég væri ómannglögg...þó mér finnist ég ekki vera það.
En það sem er vandræðalegt við þetta er að fyrir einu og hálfu ári síðan kom þessi sami strákur upp að mér í búð í smáralindinni og heilsaði mér og byrjaði að spjalla. Ég vissi heldur EKKERT hver hann var þá. TJ kom labbandi að okkur og stráksi byrjaði að spjalla við hann og TJ svaraði eins og þeir væru mestu mátar. Það var bara ég sem var algerlega í myrkrinu í þessu samtali. Þegar við fórum út spurði ég TJ hver þetta eiginlega hefði verið!!

Ég skammast mín ennþá fyrir þetta...hvernig er þetta hægt!!!